SPORTIEVE PRESTATIES

Bart Impe 

TRAILRUNNING ROND MONT-BLANC 

Bart Impe (gewezen Astenaar) inwoner van Waarschoot nam dit jaar deel aan de Ultra Trail du Mont Blanc (CCC), een loopwedstrijd over 98 kilometer met een te overwinnen hoogteverschil van 5.800 meter . Precies 1.800 atleten trotseerden van vrijdagmorgen 26 augustus tot zaterdagochtend 27 augustus 2011 weer en wind om deze “dodentocht” rond het bergmassief te lopen binnen een tijdslimiet van 26 uur.

Vrijdagmorgen om 10 uur werd in Courmayeur onder luid gejuich van de supporters het startschot gegeven aan deze heldhaftige sportievelingen die zich onder de tonen van ‘Conquest of Paradise' van Vangelis op gang trokken voor deze fameuze tocht.

In landen als Frankrijk, Spanje en Amerika is trailrunning enorm populair. Het zijn een- of meerdaagse loopwedstrijden op onverharde paden door de natuur, waarbij de deelnemers afstanden van 80 kilometer of meer afleggen.

De Europese toppers zijn in Chamonix op het appel, maar de wedstrijd is ook populair bij Amerikanen en Japanners. Hier en daar zie je zelfs een Zuid-Afrikaan en enkelen uit Zimbabwe en Argentinie. Ook tientallen Belgen nemen deel. Voor Bart was dit de eerste kennismaking met een ultratrail in het hooggebergte. In de loop van het voorbije jaar nam hij deel aan verscheidene kortere trails in de Belgische Ardennen zoals de 65 kilometerloop Olne-Spa-Olne en de “Ardenne megatrail” ( 80 km met 4.000 meter klimwerk) waar hij zijn startplaats veroverde voor de Ultra Trail du Mont Blanc.

De meeste deelnemers zijn dertigers, of ouder. Om ultratrailwedstrijden te lopen, moet je mentaal sterk zijn, zodat je doorzet wanneer het na meer dan vijftig kilometer pijn begint te doen

Enkele dagen voor Bart naar Frankrijk vertrok kregen we het volgende korte mailtje van hem: Na één jaar dromen van mijn avontuur trekken we er naar toe. Ik weet dat Peter (overleden broer) ook graag eens een nachtje in de bergen zou gebleven zijn voor een trektocht en daarom ga ik er voor twee van genieten. Dit zullen ze mij nooit kunnen afnemen. Genieten en afzien zal op één en het zelfde moment zijn. Krachten verdelen en 100% de gedachten erbij houden.

Bij de start in Courmayeur in Italië is de zon van de partij en lopen sommige mannen met korte mouwen en blote benen. Als ze de refuge Bertone na 4km700 meter bereiken hebben ze al 779 meter geklommen. Ze nemen zich de moeite om eventjes te drinken en storten zich direct in looppas naar beneden. Het lijken wel mieren die door het hoogste theater van Europa hun weg zoeken. Boven hen torent de vergletjerde top van de Mont-Blanc.

Om halfzeven s’avonds bereikt Bart Champex-Lac na 46 kilometer zwoegen. Het vloeibare eten onderweg blijft zwaar op de maag liggen. Liters bergwater moeten intussen voor soelaas zorgen. Hij heeft op dat ogenblik 3.285 meter hoogteverschil overwonnen. De hemel is dan al  loodgrijs. Het ziet er naar uit dat het een koude nacht zal worden.

Als hij om middernacht de bevoorradingspost van Sorteren (km 67) binnenloopt is hij kletsnat. Een hevig onweer teistert het Mont-Blanc massief. Gelukkig zijn daar zijn volgers Isabelle Bonne (zijn echtgenote), Luc Van Oost en Agnes De Causemaecker (en gedreven loopster die de zware uitdagingen kent, zij liep onder andere reeds drie maal de Zermat marathon Deze mensen kennen dit labeurwerk en trekken Bart de kletsnatte kledij uit, wrijven hem droog en warm en laten hem droog thermisch ondergoed aantrekken boven verse sportuitrusting. Ze peppen hem tot het uiterste op. Snel vullen ze zijn drinkbus, zelf slaat hij nog wat hete thee achterover om op te warmen en propt hij een stukje cake in de mond. Dan gaat het al lopend weer de bergen en de ijskoude nacht in.

In de verte zie je een lint van lampjes dansen. Alleen het getik van wandelstokken en het gehijg van de vermoeide deelnemers is hoorbaar in het donker. Het luide applaus en geschreeuw van de toeschouwers bij de controleposten tovert bij de meeste lopers een glimlach op het gezicht. ‘Dank u! Bedankt om te supporteren!', roept er eentje terug. Kleine groepjes van twee of drie deelnemers beginnen aan de nieuwe nachtelijke klim op het bergpad.

Na 19 uur en 53 minuten (om 06.05uur) komt Bart onder applaus over de registratiemat in Chamonix. Achteraf vertelt hij dat de race een helse onderneming was, want ze kregen alle seizoenen in een etmaal te verwerken: zon, wind, regen en sneeuw  Dat hij pas 861 werd, vindt hij niet erg. “Bij ultratrail gaat het er niet om anderen te verslaan, je loopt tegen jezelf. Dat is fijn, want je komt je eigen grenzen tegen en je leert daarmee om te gaan”

Als finisher krijg je van de hoofdsponsor een felblauw jasje. Bart mag dit met trots aantrekken. De pijnlijke benen en voeten zijn slechts voor even, maar de overwinning op die berg is voor eeuwig. Op zondagmorgen stapte deze man samen met zijn gezin in de auto en reed de meer dan 950 km terug naar Belgie. Flink uitgerust alsof er niets was gebeurt;

Profiat Bart, het was een prachtprestatie.

Toch nog even dit meegeven. De fransman Emmanuel Gault won deze Ultra Trail du Mont-Blanc (CCC) in een tijd van 10u10min25sec. Loic Sinoquet kwam als 1591 over meet in een tijd van 25u49min44sec. 209 deelnemers moesten de strijd staken of haalden de tijdslimiet niet.

***************************************************************

Daniël Van Speybroeck en Mariëtte Vincke

WANDELEN IS HUN PASSIE

Dat Daniël Van Speybroeck (82) en zijn vrouw Mariëtte Vincke (79) een kranig OKRA koppel vormen wisten we hier in Astene al een tijdje. Maar dat ze samen te voet al meer kilometers hebben gestapt dan de wereld rond is, is zeker een vermelding waard. Op 16 april 2011 stapte Daniël 60.000 km bij elkaar in officiële wandeltochten, Mariëtte stapte er 50.000. Ze hebben alles netjes bijgehouden in hun wandelboeken, stempels als bewijs incluus.

Er zijn er onder ons die de laatste 10 jaar nog niet zulke cijfers op de kilometerteller van hun auto hebben.  

Daniël en Mariette wandelden zo'n 160 tochten per jaar met hun club de ATB Natuurvrienden Deinze, gesticht in 1983 onder impuls van Daniël die toen ook voorzitter werd van de Wandelclub der Vlaamse Wandel en Jogging Liga (het huidige Aktivia). Het echtpaar wandelde zo veel mogelijk samen, zelfs hand in hand. Ze werden in de loop der jaren ook echte natuurvrienden.

Hun tweede passie was reizen. Zo waren ze al in vele landen van de wereld: Indië, Nepal, Amerika, Afrika, Noorwegen, Schotland, Egypte. Rusland, Zuid-Afrika, Turkije, Cuba en China. Ook daar waren ze meestal op stap. Vroeger trokken ze ook door Zwitserland met de rugzak en gebruikten ze de picknick (thermos koffie en boterhammetjes) hoog boven Zermatt aan de voet van de Matterhorn. Nu reizen ze nog steeds, maar meestal in groep, en met de autocar.

De wandelsport betekent heel veel voor Daniel en Mariëtte.

Wandelen is immers de meest natuurlijke bewegingsvorm die de mens eigen is. Om te wandelen zijn geen speciale vaardigheden en faciliteiten nodig. Goed passende loopschoenen en gemakkelijk zittende kleding zijn de enige vereisten. Regelmatig wandelen vertraagt het brozer worden van botten op latere leeftijd. Het draagt bij aan het voorkomen van ouderdomsdiabetes, hart- en vaatziekten en het bevordert de coördinatie waardoor de kans op valongelukken afneemt.

Het sociale contact tijdens de wandeltochten geeft de wandelsport bovendien een extra dimensie. Wandelen is een gezonde manier van bewegen, geschikt voor iedereen.

In 1997 werd Daniël gehuldigd en opgenomen in “De Orde Van De Wandelaar”, voor zijn bijzondere inspanningen binnen de Wandelliga. Hij deed van alles voor zijn club, van “Marspijlen” plaatsen tot het uitstippelen en bewegwijzeren van het parkoers en zelfs busreizen organiseren. En daarbovenop ging hij zelf zoveel  mogelijk wandelen.

Zo stapten Danieël en Mariette zeventien keer de “Vierdaagse van Vielsalm” en even veel keer de “Vierdaagse van de IJzer”. Soms maakten ze dagtochten van tien kilometer, een andere keer twintig of dertig. Voor je het weet, zit je zo aan duizenden kilometers. Ze hebben eigenlijk nooit gestreefd naar een maximum aantal kilometers, ze wilden nooit echt een record halen, of zoiets, ze wandelen gewoon voor hun plezier  

Daniël en Mariëtte hebben geen kinderen en zijn alle twee reeds lang in pensioen. Daardoor hebben ze een zee van tijd om te gaan wandelen. Hun buren zeggen soms “'zijt ge weer al weg” maar stappen is hun leven.

Veel mensen in de wandelsport zijn senioren of gepensioneerden. 0p deze manier komen ze buiten, ontmoeten ze mensen, drinken iets samen en gaan op stap, het land in. Al wandelend leer je ook veel over de verschillende streken in Vlaanderen, zoals de Leiestreek bij ons, de Zwalmstreek,, het Meetjesland, de kusstreek of de Vlaamse Ardennen

In 1987nam Daniël deel aan de wandeltocht in de mijnen in Houthalen. 18 km ondergronds stappen! Ze vertrokken om 4u 's morgens. Zelfs de rustplaats was onder de grond,. een unieke ervaring

In 1999 kreeg Daniël de titel van de “Recreatiesporter van Deinze”, als verwoed wandelaar. Dit bracht hem appreciatie op vanwege het Stadsbestuur. Zo bracht hij de wandelsport mee onder de aandacht in Deinze. Op dat moment had hij bijna 40.000 km gestapt. Het zijn er ondertussen 60.000 geworden bijna tienduizend kilometers meer dan zijn vrouw, terwijl ze zoveel samen op stap waren.

Mariëtte echter wandelde de grote tochten niet mee, zoals de 100 km van Bornem of de Nacht van Vlaanderen. Toen ze hun gouden bruiloft vierden in 2003 had Mariëtte de wereld figuurlijk rondgestapt. Dat was een enorme verdienste voor haar leeftijd. Daniël is zeer trots op de prestatie van zijn vrouw en zijn eigen gestapte kilometers.

In 2006 kreeg Daniël uit de handen van toenmalig minister van sport Bert Anciaux de “Gouden medaille” voor vrijwilliger in de sport.

Hopelijk behouden ze hun gezondheid zodat ze nog vele kilometers op hun actief kunnen zetten. De liefde voor wandelen blijft bij dit niet meer jonge koppel letterlijk in het bloed. Ze blijven houden van een stevig eindje stappen. Die passie bracht hen op een bijzondere manier bij elkaar. Hopelijk mogen ze die nog lang beleven. OKRA Astene, waarvan ze lid zijn, wenst hen langs deze weg proficiat met het reeds behaalde resultaat.