BERTRAND DE GROOTE

TE VOET

VAN ASTENE NAAR SANTIAGO DE COMPOSTELA

Op dinsdag 5 mei 2009 vertrok Bertrand De Groote (60) vanuit de Kasteellaan in Astene te voet op pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Op 1 augustus 2009, 89 dagen later, is hij in Santiago aangekomen. We gingen Bertrand bij hem thuis opzoeken en vroegen hem zijn wedervaringen.

Hoe komt iemand erbij om op een dag 'out of the blue' 2700 km als pelgrim naar Spanje te wandelen ?

Het was een langgekoesterde droom om eenmaal in brugpensioen dit avontuur aan te durven. Neem daarbij dan ook nog de sportieve, culturele en spirituele uitdaging. Als ik ergens ja tegen zeg is het de volle honderd procent. Ik wist dat ik mits een grondige voorbereiding en gespaard blijvende van lichamelijke ongemakken het verre Compostela zou halen. 

Toch is zo een lange tocht geen sinecure, je laat voor langere tijd de vertrouwdheid en de gemakken van thuis achter je en daarbij geen kranten, radio of televisie.

Wat mij vooral zal bijblijven is dat iedere stap, hoe moeilijk of ogenschijnlijk onbelangrijk ook, een stukje van de weg is. Iedere dag ervaren als een geschenk, en boven alles, steeds doorzetten ook al word het soms moeilijk. Doorbijten en gsm contact maken met thuis was heel belangrijk. Men sprak je moed in om weer een nieuwe dag te beginnen. De ontelbare gedachten, gezichten, mensen, vrienden, omstandigheden, die tijdens deze tocht door mijn hoofd zijn gepasseerd zijn niet te tellen en maken een speciaal deel uit van mijn Camino. Kaarten en gidsen houden de moderne pelgrim op de goede weg. De palster, de pelgrimsstaf, is vervangen door de telescopische wandelstok. Moderne kledij in kunststof houden u droog en warm.  

Hoe verliep uw tocht door Belgie, Frankrijk en Spanje?

Ik heb steeds de GR-routes gevolgd (rood-witte tekens) in Belgie over Mons naar Rocroi. In Frankrijk richtte ik me op Reims om vandaar op Vézelay te stappen alwaar de lastigste maar mooiste camino aanvangt. Deze lange tocht liep ik helemaal alleen. Ik kampeerde vaak bij een boer of langs een weggetje, soms in een hotelletje zodat ik mij eens grondig kon wassen. Na Vezelay ontmoette ik andere pelgrims waarmee ik samen kon optrekken. Dat schept een band en je kunt eens van gedachten wisselen. Bij de overgang van de Pyreneeën kwamen er dagelijks andere mensen bij, zelfs jongere. Stappen, eten, drinken, onderdak zoeken en slapen was het dagelijkse rite van mijn pelgrimstocht. Ik hoefde nergens heen en er waren geen afspraken. En toch was er onderweg genoeg om van te genieten: schitterende landschappen, interessante bezienswaardigheden, vriendelijke mensen, en ’s avonds een bed om te rusten; meer moest dat niet zijn.

Vele ervaringen opgedaan?

Op 'bedevaart' naar Compostela kom je mensen tegen die je spontaan helpen. Veel van die ontmoetingen laten een diepe indruk na. Zo waren er mensen die me als pelgrim om een kruisje vroegen, anderen boden me spontaan eten en drinken aan, een padré vroeg me om de communie te helpen uitreiken, maar het meest getroffen was ik door een vrouw die me eten aanbood en vroeg om voor haar te bidden omdat ze bij haar kanker hadden vastgesteld. Dat laatste blijft nog steeds een onuitwisbare herinnering. 

Naast de gewone inhoud van de rugzak heeft de pelgrim ook stenen mee op tocht. Is een tent, warme kledij, medicatie en wat voeding niet genoeg?

Mijn rugzak woog ongeveer 18 kg . Het is een mooie traditie dat mensen hun bekommernissen meegeven aan diegene die op pelgrimstocht vertrekken. Zo is er op weg naar Compostela op een plaats in Spanje op het hoogste punt ( 1504 m ) van de Camino: Cruz de Ferro (ijzeren kruis) een berg op de berg ontstaan door kleine steentjes die pelgrims hiervoor van thuis hebben meegebracht en daar hebben achter gelaten. Steentjes met vragen, bekommernissen, verwachtingen en gevoelens, ook ik heb er mijn steentje toe bijgedragen.

En dan, na 2.700  kilometer lopen bereik je Compostela, ongelooflijk en bijna niet voor te stellen?

Het was een heerlijke, onvergetelijke tocht en ik ben trots dat ik het zonder problemen gehaald heb. Je komt er aan en je eerste doel is de indrukwekkende kathedraal. Bij het aansteken van de kaarsen en aanraken van het beeld van de heilige Sint Jacob de Meerdere (Jakobus) wist ik dat mijn eindbestemming was bereikt. Ik liep naar buiten en zocht het pelgrimsbureau op, om mijn compostela te halen en de laatste stempel, daarna kon ik als een nieuw mens terug naar huis. Ik nam nog dezelfde avond het vliegtuig terug naar Brussel. Aan iedereen die iets voelt om ook aan deze tocht te beginnen heb ik slechts één raad: DOEN !!!!!!!!!

 

SCHRIJF UW REACTIE IN ONS GASTENBOEK: Klik hier.

BEKIJK ONS GASTENBOEK  : Hlik hier